Shkup, 27 dhjetor – Në qendrën ditore për persona me autizëm, një institucion që sipas përkufizimit duhet të sigurojë kujdes, siguri dhe mbështetje – Petar Valentino Mijallkov, një fëmijë me autizëm, ka përjetuar dhunë fizike. Në vend që të ishte hapësirë sigurie, qendra, sipas dëshmisë të babait të tij, Zoran Mijallkov, është shndërruar në vend traume. Pas rrahjes, tek Petari kanë filluar kriza epileptike, veçanërisht në momente të shqetësimit të fortë emocional. Informacioni për dhunën, siç pretendon babai, nuk ka ardhur nga punonjësit, por nga një fëmijë tjetër që qëndronte në të njëjtën qendër.
“Petar Valentino Mijallkov, djalë 21-vjeçar me Autizëm, i cili në këtë shtet diskriminohet mbi një milion baza (njëra është se nuk iu mundësua të përfundojë arsimin fillor, tjetra ajo që i ndodhi nga ‘Qendra’ për Autizëm – një bodrum katastrofë që shërbeu për të ‘larë duart’ figurat e mëdha të asaj kohe), të lihej për shkak të gabimeve tri herë në rrugë dhe të gjendej me ndihmën e policisë dhe miqve – askush nuk mbajti përgjegjësi. (Në këtë ‘Qendër’ ai u rrah dhe pas kësaj filloi të kishte kriza epileptike sa herë që shqetësohej më shumë emocionalisht, ndërsa këtë na e tha një fëmijë që flet, jo punonjësit)” – thuhet në postimin e Zoran Mijallkovit, babait të Petarit.
Dhuna është shoqëruar me neglizhencë të rëndë. Për shkak të dështimeve serioze në punën e qendrës ditore, Petari është lënë vetëm në rrugë plot tri herë. Një fëmijë me autizëm, i cili nuk mund të orientohet vetë, zhdukej nga një institucion i ngarkuar ta ruajë. Në të gjitha rastet ai u gjet me ndihmën e policisë dhe miqve të familjes. Pavarësisht seriozitetit të këtyre incidenteve, askush nuk ka mbajtur kurrë përgjegjësi.
“Asgjë nga ky shtet nuk i takon dhe jeta e tij është reduktuar në qëndrimin në shtëpi dhe shëtitjet me mua nëpër qytetin e Shtipit, në natyrë dhe në manastire ku ndihet më së miri, sepse një gjë është e sigurt – Zoti e do). Nuk i takon asistencë personale, sepse fëmijët dhe të rriturit me autizëm nuk janë të përfshirë, nuk i takon lirimi nga pagesat e autostradave dhe shumë gjëra të tjera, me të cilat diskriminohet.” – thuhet në postimin e babait të Petarit.
Këto ngjarje kanë pasur pasoja të drejtpërdrejta dhe të përhershme në jetën e Petarit. Pas traumave nga keqtrajtimi dhe lënia në rrugë, ai kurrë nuk mori mundësinë të përfundojë as arsimin fillor. Në vend të mbështetjes sistematike dhe qasjes së përshtatur, sistemi arsimor e braktisi plotësisht. Fëmija që duhej të mbrohej dhe edukohej, u la pa një nga të drejtat më themelore – të drejtën për arsimim.
“Për shkak të të gjitha këtyre ‘bukuroshive’ të përmendura më sipër, Petari vuan nga ankthi, depresioni dhe dhimbjen shpirtërore e shpreh me vetë-agresion dhe lëndohet. Kjo është falë ‘kujdesit’ të institucioneve dhe politikanëve të këtij vendi.” – thuhet në postimin e tij.
Mungesa e shkollimit nuk ka qenë zgjedhje personale, por pasojë e frikës, traumës dhe dështimit institucional. Pas gjithçkaje që i ndodhi në qendrën ditore, sistemi nuk ofroi as një mjedis arsimor të sigurt, as ndonjë formë alternative arsimimi. Në vend të kësaj, Petari u izolua që në moshë të hershme.
Sot, në moshën 21-vjeçare, jeta e tij është e kufizuar në qëndrimin në shtëpi dhe shëtitjet me të atin nëpër Shtip, natyrë dhe manastire – të vetmet vende ku ndihet i qetë dhe i pranuar. Shteti nuk i siguron asistencë personale, sepse personat me autizëm nuk janë të njohur në kornizën ligjore. Nuk ka mbështetje sistematike, nuk ka drejtësi për atë që ka përjetuar, nuk ka përgjegjësi për institucionet që kanë dështuar.
Kjo nuk është vetëm një histori për një fëmijë të keqtrajtuar. Kjo është historia e një fëmije që u rrah në një institucion, u la në rrugë dhe u kërkua nga policia, e më pas u fshi plotësisht nga sistemi arsimor. Një pasqyrë e një shteti që lejon dhunën dhe diskriminimin të kalojnë pa pasoja.